عنوان پست میاد اینجا

نحوه عایق کاری آسانسور

آب‌‌بندی، عایق‌‌کاری و ایزولاسیون چاله آسانسور به دلیل هجوم آب‌‌های زیرزمینی به داخل چاله و حساسیت ویژه قسمت‌های مختلف آن همواره موردتوجه قرارگرفته است. روش متداولی برای آب‌‌بندی و عایق‌‌کاری چاله آسانسور وجود دارد. ابتدا باید کل آب موجود در چاله آسانسور با استفاده از پمپ‌‌های کف‌‌کش و پمپ‌‌های دیگر خشک شود. سپس مواد مخصوص خشک‌‌کننده سطح بتن مانع از ورود آب از دیواره و کف چاله به سطح چاله آسانسور می‌‌شوند.

عایق کاری آسانسور

عایق کاری آسانسور

 

امروزه با گسترش آپارتمان‌نشینی در فضاهای شهری و افزایش تعداد طبقات ساختمان‌‌ها، نصب و استفاده از آسانسور جزو جدایی‌‌ناپذیر زندگی قلمداد می‌‌شود. آسانسور متشکل از بخش‌‌های مختلفی است اما به‌طورکلی این سیستم‌‌های بالابر دارای یک اتاقک هستند که قسمتی از آن در داخل زمین قرار می‌گیرد و به آن چاله آسانسور می‌‌گویند.

روش عایق‌‌کاری چاله آسانسور یک روش مشخص و یکنواختی نیست بلکه بر اساس میزان نشت و سرعت نشت آب، موقعیت قرارگیری و نوع سازه چاله، شرایط جغرافیایی و محل استقرار چاله آسانسور و … از شیوه‌‌ها و مواد مختلفی برای آب‌‌بندی و عایق‌‌کاری آسانسور استفاده می‌‌شود. در این مقاله ضمن ارائه تاریخچه آسانسور، به شرح انواع سیستم‌‌های بالابر و روش عایق‌‌کاری آسانسور پرداخته‌شده است.

 

نحوه کار آسانسور

اختراع بالابر به بیش از چند هزار سال پیش بازمی‌گردد؛ اما به لحاظ تاریخی، نخستین آسانسور جهان که قادر به بالا بردن افراد به ارتفاع کوتاهی بود، توسط ارشمیدس ساخته شد. این آسانسور دستی، ابتدایی‌‌ترین نوع آسانسور و پایه‌‌گذار پیدایش و تکامل صنعت آسانسور در جهان بود. سپس، نخستین آسانسور به شکل علمی و مدرن توسط دانشمندی برجسته به نام آتوود طراحی شد. این بالابر علاوه بر وجود سیستم ایمنی در هنگام پاره شدن طناب، سیستم تعلیق یک‌به‌یک امروزی را نیز بنیان نهاد و پس از آن آسانسورهای مدرن امروزی ساخته شدند.

با تولید فولاد در سال ۱۸۰۰ میلادی، ساخت سازه‌های بلند در شهرهای بزرگ رواج یافت و همین امر موجب تسریع تولید و نصب آسانسورهای جدید و انواع بالابرهای متنوع شد. سپس در سال ۱۸۵۰ میلادی، نخستین آسانسور هیدرولیک توسط تامپسون اختراع شد که چهار طبقه کارایی داشت. اوتیس در سال ۱۸۵۴ میلادی آسانسوری به شکل آسانسورهای امروزی ساخت و لقب پدر آسانسورهای امروزی را گرفت.

از سویی دیگر، صنعت آسانسور از حدود ۹۰ سال پیش وارد کشور ایران شد. نخستین آسانسورها توسط متخصصین خارجی نصب شدند، با این تفاوت که این آسانسورها همانند آسانسورهای الکتریکی امروزی نبودند. در واقع، نخستین آسانسور به شکل امروزی از حدود ۶۰ سال پیش وارد ایران شد و از سال ۱۳۳۵ به بعد، نصب آسانسورهای الکتریکی در ایران رونق یافت.

 

انواع آسانسور

آسانسورها به لحاظ نحوه وارد شدن نیروی محرکه به کابین آسانسور به چهار دسته تقسیم می‌‌شوند:

 

آسانسور کششی

نحوه کار این نوع آسانسور بر اساس نیروی اصطکاک بین سیم بکس‌‌های متصل به کابین و فلکه کششی موتور است. آسانسورهای کششی در قسمت بالای خود دارای فلکه یا قرقره هستند که بر روی موتور آسانسور قرار دارد و سیستم بکسل دور آن‌‌ها از یک سو به کابین آسانسور و از سوی دیگر به قاب وزنه آسانسور متصل است. در این حال، با حرکت فلکه موتور در دو جهت مختلف، حرکت رو به بالا یا رو به پایین آسانسور صورت می‌‌گیرد.

 

آسانسور هیدرولیک

نحوه جابه‌‌جایی کابین این نوع آسانسور با آسانسور کششی تفاوت دارد، زیرا در آسانسور هیدرولیک جابه‌‌جایی کابین توسط جک بالابر خاصی انجام می‌‌گیرد که از نوع جک و موتور هیدرولیک است. در این نوع آسانسور در قسمت بالای چاه آسانسور، موتوری وجود ندارد، به همین دلیل پشت‌بام خانه زیباتر خواهد شد. همچنین درعین‌حال که آسانسور کششی طبقات بالاتری را پشتیبانی می‌‌کند اما آسانسور هیدرولیک تنها تا ۵ تا ۶ طبقه کارایی دارد.

 

آسانسور وینچی

در سیستم آسانسور وینچی، کشش برای حرکت کابین توسط طناب‌‌های فولادی منحصر به‌فرد و با ساختار خاصی به نام وینچ صورت می‌‌گیرد. این نوع سیستم بالابری آسانسور در ایران کارایی ندارد.

 

آسانسور مغناطیسی

از جمله معایب موتور گیربکس و موتور گیرلس آسانسور، پایین بودن بازده الکتریکی موتور و بازده مکانیکی گیربکس است. همین امر سبب افزایش هزینه‌‌ها و استهلاک زودتر سیستم آسانسور می‌‌شود. موتورهای سنکرون با مغناطیس دائم دارای بازده بالاتری هستند و در صنعت نصب آسانسور به کار می‌‌روند. بازده این موتورهای مغناطیسی در حدود ۹۰ تا ۹۵ درصد است و به دلیل بالا بودن گشتاور محور موتور، نیازی به گیربکس ندارند.

 

عایق کاری آسانسور

آب‌‌بندی، عایق‌‌کاری و ایزولاسیون چاله آسانسور به دلیل هجوم آب‌‌های زیرزمینی به داخل چاله و حساسیت ویژه قسمت‌های مختلف آن همواره موردتوجه قرارگرفته است. روش متداولی برای آب‌‌بندی و عایق‌‌کاری چاله آسانسور وجود دارد. به‌طوری‌که ابتدا باید کل آب موجود در چاله آسانسور با استفاده از پمپ‌‌های کف‌‌کش و پمپ‌‌های دیگر خشک شود. سپس مواد مخصوص خشک‌‌کننده سطح بتن مانع از ورود آب از دیواره و کف چاله به سطح چاله آسانسور می‌‌شوند. در مرحله بعد با فرارسیدن زمان مناسب برای آب‌‌بندی چاله آسانسور، از ورود آب به داخل آسانسور جلوگیری می‌شود.

رزین‌‌های مخصوص مختلط با بتن، بستر سیمانی مناسب و استفاده از مواد پودری نفوذگر از جمله عواملی هستند که چاله آسانسور را خشک و بدون رطوبت نگه می‌‌دارند. استفاده از رزین در ملات سیمانی و بتن موجب افزایش تراکم آن و ضد آب کردن بتن و سیمان می‌‌شود که در این صورت به دلیل مقاومت سیمان و بتن از آب فشار منفی جلوگیری به عمل می‌‌آید.

در مرحله بعد، مواد پودر نفوذگر کل سطح را پوشش می‌‌دهند، به‌طوری‌که مواد کریستالی پودر نفوذگر وارد بافت بتن و سیمان شده و تمامی روزنه‌‌های بتن و سیمان را در برابر رطوبت و کیورینگ مسدود می‌‌کنند. از همین رو، مجاری و روزنه‌هایی که امکان عبور آب فشار منفی را دارند، سطحی خشک را پدید می‌‌آورند.

 

چرا عایق کاری آسانسور؟

آسانسورها از جمله وسایل نقلیه‌‌ای به شمار می‌‌روند که با عملکرد مناسب خود، قابلیت اطمینان و ایمنی را به استفاده‌کنندگان القا می‌‌کنند. عایق‌‌کاری چاله آسانسور یکی از عوامل مهم در راه‌‌اندازی آسانسور است که قبل از بتن‌‌ریزی و یا حین بتن‌‌ریزی و نیز در مواردی پس از بتن‌‌ریزی انجام می‌‌شود.

چنانچه عایق‌‌کاری چاله آسانسور طبق موازین استاندارد صورت گیرد، از تخریب و فرسایش دیواره آسانسور، صدمه زدن به تجهیزات و کابین آسانسور جلوگیری به عمل می‌‌آید. به طور کلی، برای رعایت کلیه ضوابط ایمنی در عایق کاری چاله آسانسور باید از بهترین مواد و مصالح گوناگونی استفاده کرد.

 


*برای ارائه خدمات عایق‌بندی و یا درخواست خدمات عایق‌بندی به سایت زیر مراجعه کنید.*

*عایق‌بندی – دان‌شو*


منابع

manasakht.com

betoncivil.com

jem-elevator.com

install-elevator.com

manasakht.com

شما چه فکر میکنید؟

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *